หน้าหลัก
แรมซาร์ไซต์ของประเทศไทย
วันพื้นที่ชุ่มน้ำโลก
มติคณะรัฐมนตรี
ทำเนียบผู้เชี่ยวชาญและนักวิจัย
Picture Gallery


พื้นที่ชุ่มนํ้าที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียนตามมติตามมติคณะรัฐมนตรี
 

บึงเกริงกระเวีย


ที่ตั้ง : ตำบลปรังเผลอ อำเภอสังขละบุรี และตำบลชะแล อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี
       : พื้นที่ประมาณ 320 ไร่
       : แผนที่สภาพภูมิประเทศ มาตราส่วน 1: 50,000 ลำดับชุด L 7018 ระวาง 4738 III หรืออยู่ที่พิกัด (UTM) 462000E และ 1651700N หรือพิกัดภูมิศาสตร์ที่เส้นละติจูดที่     14 องศา 57 ลิปดาเหนือ และ 98 องศา 38 ลิปดาตะวันออก


แผนที่
 
 
อ้างอิง
โครงการสำรวจสถานภาพพื้นที่ชุ่มน้ำประเภทพรุของประเทศไทย ปีงบประมาณ 2555 โดยสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
 
สถานภาพทางกายภาพ  
 

      บึงเกริงกระเวีย มีลักษณะ เป็นบึงธรรมชาติขนาดเล็กที่อยู่บนเขา ซึ่งเกิดจากการยุบตัวของภูเขาไฟและมีน้ำขังอยู่ตลอดปี แต่ในฤดูแล้งน้ำอาจจะมีน้อยบ้าง

      การใช้ประโยชน์ที่ดินของบึงเกริงกระเวีย ปี พ.ศ. 2553 ของกรมพัฒนาที่ดิน  พบว่า มีการเปลี่ยนแปลงสภาพพื้นที่ น้อยมาก เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าวอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ มีกฎหมายคุ้มครองในการบุกรุกพื้นที่ มีการเปลี่ยนแปลงระบบการปลูกพืชจากพืชไร่หมุนเวียนมาเป็นมันสำปะหลัง ไม้ผลผสม ไม้ยืนต้นผสม ข้าวโพด กระจายตัวอยู่ในพื้นที่ที่ทำการเกษตรโดยไม่มีการบุกรุกป่าเพิ่มขึ้น

 

สถานภาพทางชีวภาพ  
 
พืชพรรณ
     พบพรรณไม้รวม 232 ชนิด 186 สกุล 76 วงศ์ จำแนกเป็นพรรณไม้ทั่วไป 117 ชนิด และพรรณไม้น้ำ 115 ชนิด พบพรรณไม้หายาก 2 ชนิด คือ สรัสจันทรBurmania coelestis D.Don และ หญ้าข้าวก่ำ B. disticha L.
ความหลากชนิดของนก

     จำแนกเป็น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 5 ชนิด นก 21 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 4 ชนิด และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 5 ชนิด พบสัตว์หายาก คือ หนูถ้ำ Leopoldamys neilli

ปลาและสัตว์อื่นๆ

       พบปลา จำนวน 15 ครอบครัว 28 ชนิด พบความหลากชนิดของสัตว์หน้าดินทั้งหมด 3 ไฟลั่ม 9 ครอบครัว 9 ชนิด ความหนาแน่นสัตว์หน้าดิน 352-396 ตัวต่อตารางเมตร มีปลาจำนวน 1 ชนิด มีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์ คือ ปลาดุกอุย (Clarias macrocephalus)


คุณค่าการใช้ประโยชน์  
 

          ชุมชนที่เกี่ยวข้องกับบึงเกริงกระเวีย คือ บ้านเกริงกระเวีย อยู่ในตำบลชะแล จังหวัดกาญจนบุรี มีประชากรรวมทั้งสิ้น 575 คน 174 หลังคาเรือน ประชาชนประกอบอาชีพหลัก ทำไร่ ทำสวนผลไม้ และสวนยาง  ครัวเรือนส่วนใหญ่ตั้งถิ่นฐานอยู่มาแต่ดั้งเดิม บ้านเรือนกระจายตัวอยู่เป็นกลุ่มตามลักษณะการประกอบอาชีพ  มีสภาพทางเศรษฐกิจพออยู่พอกิน  มีครัวเรือนที่ใช้ประโยชน์และเกี่ยวข้องกับพื้นที่บึงเพียงเล็กน้อย บทบาทและความสำคัญของหนอง/บึงต่อชุมชนจัดอยู่ในระดับปานกลาง โดยให้ความสำคัญของหนองบึงเป็นแหล่งอนุรักษ์ธรรมชาติ แหล่งทรัพยากร และคุณค่า   ในระบบนิเวศ

การจัดการและการคุกคาม  
 

การจัดการที่เกิดขึ้นภายในพื้นที่

          แนวทางการบริหารพื้นที่หนองบึง  ประกาศเป็นพื้นที่อนุรักษ์
          ขอบเขตการใช้ประโยชน  ชาวบ้านใช้ประโยชน์ร่วมกัน ใช้เป็นแหล่งท่องเที่ยว/พักผ่อน
          มาตรการที่เป็นแนวทางอนุรักษ์  สร้างจิตสำนึกให้ตระหนักถึงการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและธรรมชาติ และ เปิดโอกาสให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการ
          โครงการที่ควรดำเนินการเร่งด่วน  สร้างจิตสำนึกชุมชน พัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว

การคุกคามที่เกิดมาจากภายนอกพื้นที่

          ปัญหาและการคุกคามพื้นที่บึงเกริงกระเวีย แบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ
 1)  ปัญหาและการคุกคามภายในพื้นที่ ได้แก่ การสร้างเขื่อนกักกั้นน้ำ การจับสัตว์น้ำ การเก็บหาของป่า                     การทิ้งขยะจากนักท่องเที่ยว และเศษวัสดุการจับปลา และการรบกวนธรรมชาติ (นก) จากนักท่องเที่ยว
 2)  ปัญหาและการคุกคามจากภายนอกพื้นที่ ได้แก่ เปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน จากการขยายตัวของพื้นที่ทำสวนยางและสวนผลไม้ ที่อยู่ด้านเหนือของพื้นที่ และการพัฒนาด้านเศรษฐกิจ-สังคม จึงเป็นพื้นที่จุดมุ่งหมายการเดินทางท่องเที่ยว และการเป็นแหล่งน้ำเพื่อการประมง

       


           

รายละเอียดเพิ่มเติม >>